სურპრიზების დღე – ასე შევარქვი ჩემს დაბადების დღეს სანდროს გაცნობის შემდეგ. ეს იყო 23 აგვისტო.შუადღით სანდრო მოვიდა ჩემთან, თაიგულით და საჩუქრებით,მეუბნება ჩაიცვი, სადღაც მივდივართო, ვკითხე სად თქო, გამიღიმა და არაფერი მიპასუხა. ჩავთვალე სურპრიზია და აღარ დავსვი ბევრი კითხვა.  მოლოდინი მქონდა რესტორანში წასვლისა, რომელიც ბოლოს კი გამართლდა, მაგრამ მანამდე იმ მთავარს ვერც წარმოვიდგენდი. გზად უფლისციხეში შევიარეთ,როგორც ,”ჩვენი სიყვარულის ადგილი” .სანდროს დრონი ჰქონდა წამოღებული და იღებდა,როგორც ყოველთვის. ტაძართან ახლოს მივედით, ლამაზი ხედი იშლება, მკითხა მომწონდა თუ არა და ვუპასუხე კი- თქო.შემომთავაზა დრონით თუ გინდა სურათს გადაგიღებო, თან დამიმატა: გასწავლი, როგორც ვმართავ და შენ გადაიღეო, ნუ ეს იდეაც მოვიწონე. სანამ მე სურათების გადაღებით ვიყავი გართული, ჩემგან მარცხნივ სანდრო მუხლზე დაჩოქილი ხელს მთხოვდა, ასე გამოვიდა, საკუთარი ხელის თხოვნა და თანხმობა მე გადავიღე,სრულიად გაუაზრებლად.რაც მთავარია, პასუხი იყო დადებითი. ეს იყო ყველაზე ემოციური და ამაღელვებელი წუთები ჩემს ცხოვრებაში.

ქორწილის სამზადისი არაჩვეულებრივი და ურთულესი ფენომენია.იმაზე რთული და საინტერესო პროცესია ვიდრე ველოდი. თითქმის ერთი წელი მეგობრებთან ერთად კრეატიულ იდეებს ვაგროვებდი.სამზადისს 6 თვე მაინც დასჭირდა, ამ პროცესში ახლობლებიც ჩართულნი იყვნენ. მათთან ერთად ვარჩევდი თითოეულ დეტალს. დიზაინიდან დაწყებული, მეჯვარეების კაბის ფერით დამთავრებული. ასევე,მქონდა გაკეთებული სია, რის მიხედვითაც უფრო გააზრებულად ვემზადებოდით.

თმასა და მაკიაჟზე ბოლომდე ვიყავი დარწმუნებული, რომ იმედი არ გამიცრუვდებოდა.მათ თამამად მივანდე ჩემს გარეგნობაზე ზრუნვა. მიუხედავად იმისა, რომ ქორწილის დღე ძალიან ცხელოდა, განსაკუთვრებით კი ჯვრისწერისას, მეგონა ვერ შევინარჩუნრებდი მაკიაჟის პირვანდელ სახეს, მაგრამ ჩემდა სასიხარულოდ ყველაფერმა კარგად ჩაიარა და ძალიან კმაყოფილიც ვარ.

ჯვრისწერა გაიმართა მცხეთაში,ჯვრის მონასტერში. ქორწილი კი რესტორან ნაჭარმაგევზე. რაც შეეხება ხელის მოწერის ცერემონიას, საქართველოში არ მოგვიწერია. ამიტომ დამატებითი ლოკაციის ადგილი ავტომატურად გამოვრიცხეთ